Archive for ‘شعر جدی’

15 سپتامبر 2011

یک غزل

از: این حقیر

چه آشنا و غریب است آشیان سرم
چه می‌شود گر از این آشیانه درگذرم؟

چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم
در آرزوی دلی کفرخوان و پرده‌درم

دخیل بسته به خورشید چشم خسته‌ی من
کزین حکومت سرد غروب خون‌جگرم

به این جماعت مسمومِ منتظر برسان
که وعده‌ام مده دیگر به جمعه‌ی دگرم

سیاوشانه از آتش گذار خواهم کرد
مکن رفیق ز روز قیام برحذرم

طهارت دل و اندوه جان به دستم نیست
زهی امید که گندم‌به‌دست و جان‌به‌سرم

در آفتاب به معراج نور باید رفت
امید نیست به تسبیح و ناله‌ی سحرم

Advertisements
6 ژوئیه 2011

شعر

مشاهدات

از: این حقیر

دیده‌ای که بغض، گاه
در میان تندبادهای واژه‌کُش
یا سکوت‌های سرد که به استخوان سلام می‌کنند
بی‌بهانه پاره می‌شود؟
دیده‌ای که شب لهیب می‌کشد
درست لحظه‌ای که آخرین ستاره نعره می‌زند
و ماه، مثل خنده‌ای سیاه
قصه‌های مادران خسته را ز یاد می‌برد؟

ناله‌های شاخه‌های بی‌درخت را شنیده‌ای؟
دیده‌ای که زندگی
ناگهان به خواب می‌رود؟
دیده‌ای چه حجمی از
قطره‌های اشک در میان جوی‌ها
گوشه‌ی معابر پر از عبور، مثل آن‌که یک حقیقت ساده و همیشگی‌ست
مثل آن‌که بودن و نبودنش یکی‌ست،
روانه می‌شود؟
دیده‌ای چه می‌شود؟
دیده‌ای که مانده و که می‌رود؟

دیده‌ای
که ریشه‌ها به خون رسیده‌اند و آبرگ‌ها سرود سرخ خوانده‌اند و
چند میوه‌ی جنون از میان شاخه‌ها رسیده‌اند؟
میوه‌های این درخت را
چشیده‌ای؟

روز خسته است و شب به روز چشم بسته است.
عمق پوچی گردش زمین به دور خویش را
دیده‌ای؟
گریه‌ها ز چشم‌ها فراری‌اند، خنده‌ها به زاری‌اند.
کاش می‌شد که سر زند
از میان کوه‌های بی‌خیال، از میان آسمان‌خراش‌ها،
از دل کومه‌های «حیف»ها و «کاش»ها،
سپیده‌ای.

24 مه 2011

شاید هر صبح

از: این حقیر

شاید هر صبح که برمی‌خیزیم
با دروغی کوچک،
پرده‌ها نیم‌تکانی بخورند
و شعاعی تیز از پنجره‌ها رد شود و
با صدایی نازک، خبر از کم شدن روزی دیگر بدهد.
و نفس‌ها
و صداها
همه از خویش بپرسند که شاید امشب
شاید امشب که بیاید، برود،
صبح بعدی به دروغی دیگر روشن خواهد شد؟

24 مه 2011

The World is Ugly

Gubbinal

By Wallace Stevens

That strange flower, the sun,
Is just what you say.
Have it your way.

The world is ugly,
And the people are sad.

That tuft of jungle feathers,
That animal eye,
Is just what you say.

That savage of fire,
That seed,
Have it your way.

The world is ugly,
And the people are sad.